ปรมาจารย์มวยตระกูลนี้คือซุนลู่ถัง (ซึงหลกตึ๊ง) มีอีกชื่อว่า ฟูเฉวียน (ฮกช้วง) เป็นชาวมณฑลเหอเป่ย (ห่อปัก) ซุนลู่ถังชอบวิทยายุทธ์ตั้งแต่เด็ก ๆ ได้ศึกษามวยสิ่งอี้ (เห่งอี่) จาก หลี่คุยหยวน (ลีควยฮ้วง) ศึกษามวยปากัว (โปยก่วย) จากเฉิงถิงหัว (เถี่ยเอี่ยวฮั้ว) ได้ฝึกฝนจนมีความชำนาญและมีฝีมือลึกล้ำ มีชื่อเสียงในปักกิ่งเป็นเวลายายนาน จนได้รับฉายาว่า วานรเปรียว ซุนลู่ถัง
ยุคต้นหมิงก๊ก ซุนลู่ถังมีอายุกว่า 50 ปี ในช่วงนั้น ได้พบกับเฮ่อเว่ยเจิน (ฮักฮั้ว) ซึ่งได้เยี่ยมเยียนเพื่อสนิทที่ปักกิ่งจึงได้ขอเรียนมวยไท่เก๊กตระกูลอู่ (บู้)จากเฮ่อเว่ยเจิน ภายหลังเขาได้รวมเอาจุดเด่นของมวยสิ่งอี้, ปากัว และไท่เก๊ก 3 วิชา เข้าด้วยกัน ตกผลึกออกมาเป็นมวยไท่เก๊กตระกูลซุน
จุดเด่นของมวยไท่เก๊กตระกูลซุนคือ “รุกถอยรับกัน, คล่องกลมและยืดขยาย, ท่วงท่าคล่องแคล่ว ร่ายรำต่อเนื่องไม่ขาดสายดุจท่องเมฆ การหมุนตัวแต่ละครั้งจะมี “ไคเหอ (ไคฮะ)” รับกัน
ซนลู่ถังได้แต่งหนังสือวิทยายุทธ์ไว้หลายเล่มด้วยกัน เช่นมวยสิ่งอี้ (เห่งอี่คุ่งฮัก) มวยปากัว (โปยก่วยคุ่งฮัก) มวยไท่เก๊ก (ไท่เก๊กคุ่งฮัก) กระบี่ปากัว (โปยก่วยเกี้ยมฮัก) เป็นต้น