(ตอนก่อน)

วันที่ 25 เดือน 7 ปีค.ศ. 1894 หนังสือพิมพ์ทุกฉบับในเทียนจิน พาดหัว ข่าวว่า "เจี๋ยอู่แพ้ยับ กองทัพเรือของจีนพ่ายแพ้อย่างยับเยิน"

เนื้อข่าวมีว่า

วันที่ 25 เดือน 7 ปีค.ศ. 1894 ทหารเรือเป่ยหยางปะทะกับกองเรือญี่ปุ่น ในน่านน้ำทะเลเหลือง ทหารเรือของจีนรบจนตัวตายเยี่ยงวีรบุรุษ ยอม ตายไม่ยอมศิโรราบ เนื่องจากราชสำนักยังไม่มีความแน่นอนว่าจะรบหรือ ไม่ อีกทั้งผู้บัญชาการไร้ความสามารถ จึงทำให้ขุนนางทหารของเรานับ จำนวนไม่ถ้วนต้องฝังร่างใต้ท้องทะเล

หลายวันให้หลัง ฮั่วหยวนเจี่ยได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง ที่ห้างสรรพสินค้า โตยะของญี่ปุ่น สาขาเมืองเทียนจิน ให้คนส่งมา ในจดหมายมีใจความว่า คุวาดะ ชิเครุ นักรบขององค์จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น ได้มาถึงเมืองเทียนจิน เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะในการรบทางทะเลของจีนและญี่ปุ่น จึงต้องการ ท้าประลองกับฮั่วหยวนเจี่ย... เมื่อฮั่วหยวนเจี่ยอ่านถึงเนื้อความตรงนี้ ก็ร่ำร้องออกมาคำหนึ่ง จากนั้นโลหิตสดๆ ก็ฉีดพุ่งออกมาจากปาก หมด สติล้มลงไป

ศิษย์ของฮั่วหยวนเจี่ยสามคน แต่งตัวดูแปลกๆ หน่อยครับ

สามวันต่อมา ฮั่วหยวนเจี่ยค่อยๆ ฟื้นฟูร่างกายขึ้นมา เขาต้องการให้ลูกศิษย์ ไปแจ้งคำตอบกลับกับชาวญี่ปุ่นว่า "จะประลองวันใด ตามแต่จะสะดวก หยวนเจี่ยยินดีน้อมรับ" การรบทางทะเลของจีนแลญี่ปุ่นเพิ่งจะจบไป ชาว ญี่ปุ่นเลือกเวลาเช่นนี้มาประลองยุทธ์ นี่มีเจตนาประกาศชัยชนะอย่างชัดเจน

หนงจิ้งซุนและเหล่าศิษย์ต่างก็เป็นห่วงในสุขภาพของฮั่วหยวนเจี่ย คิดรอ ให้ร่างกายของเขาหายสนิทค่อยว่ากันใหม่ แต่ฮั่วหยวนเจี่ยยืนยันที่จะสู้ กล่าวว่า "การรบทางทะเลพ่ายอย่างยับเยิน ชาวจีนไม่สงบสุข ข้าพเจ้า ไม่อาจให้โจรร้ายมาทำร้ายจิตใจของชาวจีนเราอีก ในเวลาเช่นนี้ ต่อให้ เป็นภูเขาดาบทะเลเพลิง ข้าพเจ้าก็ต้องขึ้นไป" สถานที่ประลองยุทธ์ระหว่าง ฮั่วหยวนเจี่ยและคุวาดะ ชิเครุ คือที่สามแยกปากแม่น้ำเมืองเทียนจิน

ข่าวแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว ชาวเมืองเทียนจินต่างก็หลั่งไหลออก มาชม ไปชุมนุมเนืองแน่นอยู่ตรงปากแม่น้ำ ตรงกลางแม่น้ำจอดไว้ด้วย เรือเหล็กพื้นราบลำหนึ่ง ตัวเรือมีความยาวห้าวา กว้างสองวา ที่เสากระโดง เรือแขวนป้ายไว้ บนป้ายมีอักษร "สถานที่ต่อสู่ของนักบู๊จีน ญี่ปุ่น" ที่กราบ เรือติดผ้าสีแดงตามขวางเอาไว้ ใช้ภาษาจีนและญี่ปุ่นสองภาษาเขียนว่า "เพื่อเฉลิมฉลองผลการรบทางทะเลในน่านน้ำทะเลเหลืองที่จบลงด้วย ความกลมเกลียว และการแลกเปลี่ยนศิลปยุทธ์" นี่เป็นการจัดฉากของ ชาวญี่ปุ่นอย่างชัดเจน

ที่ยิ่งน่าคับแค้นใจก็คือ ที่หัวเรือมีตัวอักษรสองตัว "เป่ยหยาง" มองเห็น ได้อย่างชัดเจน นี่ย่อมต้องเป็นชาวญี่ปุ่นเขียนขึ้นมา ไม่ต้องพูดถึง นี่เป็น เจตนารมณ์ของชาวญี่ปุ่น ที่เอาการแลกเปลี่ยนศิลปยุทธ์ของสองประเทศ ให้เปลี่ยนเป็นการต่อสู้ขอสองชนชาติขึ้น

เก้าโมงเช้าในวันนั้น ฮั่วหยวนเจี่ย หนงจิ้งซุน และศิษย์อีกสองคนที่ร่วม เดินทางด้วยกัน มาถึงชายฝั่งแม่น้ำซึ่งเป็นสถานที่ประลองยุทธ์ ฮั่วหยวน เจี่ยสวมชุดเสื้อกางเกงรัดรูป สีขาวบริสุทธิ์ ที่เอวผูกผ้าแพรรัดเอวกว้าง สามนิ้ว เหตุที่เขาเลือกเสื้อผ้าสีขาวทั้งชุด ประการแรกเพื่อเป็นการไว้ทุกข์ แก่การสูญเสียทหารเรือที่เป็นวีรบุรุษของประเทศ ประการที่สอง เป็นความ หมายถึงการต่อสู้ครั้งนี้ ต้องตกตายไปข้างหนึ่ง ปิดโอกาสในการถอยหนี ของตนเอง

ก่อนการประลอง จิตใจของฮั่วหยวนเจี่ยสงบเยือกเย็น เขารู้ว่าคุวาดะ ชิเครุไม่ใช่ชนชั้นธรรมดา การที่กล้าหาเหตุมาต่อยตีถึงประตูบ้านในเวลา เช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าเขามีความมั่นใจว่าต้องกำชัยชนะ ดังนั้นฮั่วหยวนเจี่ย ก็ต้องเตรียมพร้อมให้เต็มที่

กราบซ้ายของเรือเหล็กเทียบกับเวทีที่ยกสูงแห่งหนึ่ง นี่เป็นที่นั่งชมการ ต่อสู้ซึ่งมีชาวญี่ปุ่นนั่งอยู่หลายคน มีคนที่เป็นหัวหน้ารวมอยู่ในนั้น หนงจิ้งซุน เห็นว่าได้เวลาแล้ว จึงกล่าวกับคนที่เป็นหัวหน้านั้นว่า "ขอเชิญคุวาดะ ชิเครุ ขึ้นลานประลอง" วาจาเพิ่งกล่าวจบ ทางตะวันตกของเรือเหล็ก มีเสียงชัก มู่ลี่ขึ้นดังเกรียวกราว คุวาดะ ชิเครุที่มีรูปร่างล่ำสัน คาดดาบยาวไว้ก็หมุน ควงออกมา

ผู้ชมทางฝ่ายญี่ปุ่นต่างปรบมือกันเสียงสนั่น

คุวาดะ ชิเครุ เดินเข้าไปตรงหน้าฮั่วหยวนเจี่ย ถอดชุดยาวออกมา เผยให้ เห็นชุดนักบู๊สั้นรัดรูปที่อยู่ข้างใน จากนั้นก็ชักดาบยาวออกมาวาดเป็นวง กลางอากาศอย่างว่องไว ปลายดาบเกิดเสียงอึงอลขึ้น เขาใช้ดาบที่อยู่ใน มือชี้ไป กล่าวกับฮั่วหยวนเจี่ยด้วยภาษาจีนที่แปร่งหูว่า "ท่าน เลือกอาวุธ"

ฮั่วหยวนเจี่ยยิ้มเล็กน้อย "พวกเราชาวจีน ที่ผ่านมายามประลองยุทธ์ ไม่ใช้ อาวุธกัน แต่ท่านสามารถใช้ดาบ ข้าพเจ้าขอใช้มือเปล่าน้อมรับ" คุวาดะเข้า ใจในความหมายของฮั่วหยวนเจี่ย ก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังข้างเรือ ออก กำลังฟาดฟันดาบลงครั้งหนึ่ง ดาบยาวสี่ฟุตฟันเข้าไปในแผ่นเหล็กลึกฟุตกว่า ราวฟันหยวก ตัวดาบต้องแสงอาทิตย์สะท้อนวาววับ ผู้ชมการประลองที่เป็น ชาวจีน ไม่มีใครไม่หลั่งเหงื่อแทนฮั่วหยวนเจี่ย ความจริงนี่เป็นการใช้สงคราม จิตวิทยาของนักบู๊ชาวญี่ปุ่น คิดสร้างความประหวั่นพรั่นพรึงขึ้นในใจของคู่ ต่อสู้แต่แรก

(ยังมีต่อ)